شاید درسال 1990 که جی کی رولینگ ایده هری پاتر را در ذهن می پروراند هرگز فکر نمی کرد که روزی کتابش به این درجه از محبوبیت و فروش برسد. مطمئنا ناشران انگلستان هم چنین عقیده ای داشتند، چون هنگامی که رولینگ در سال 1994 کتاب اولش را به پایان رساند و نسخه هایی از آن را برای چاپ به نزد ایشان فرستاد، هیچ کدام حاضر به انتشار آن نشدند. کریستوفر لیتل که یک تاجر تمام عیار بود و نماینده انحصاری نوشته های رولینگ بود و می دانست که ارزش این کتاب بیش از این حرف هاست تا این که در سال 1996 عاقبت انتشاراتی به نام بلومزبری چاپ کتاب را پذیرفت. در سال 1997 استقبال شایانی از این کتاب شد و روز به روز بر تعداد طرفداران افزوده شد. طوری که با چاپ کتب بعدی شمار هواداران از میلیون ها گذشت و به تعداد شگفت انگیز امروز رسید.

در هر عصر و زمانی کتاب هایی بوده اند که دست به دست بین نوجوان ها و جوان ها بگردند و جای خود را در قفسه کتاب های خانه ها پیدا کنند. همیشه کتاب هایی بوده است که بچه ها آن را با شور و علاقه خوانده و با آن به دنیای شگفت انگیز تخیلات سفر کنند. برای مثال می توان به رمان های جان کریستوفر و هواداران آن در اوایل دهه 70 اشاره کرد و یا رمان هایی مانند نارنیا و ارباب حلقه ها که بزرگانی چون سی اس لوییس و جی آر آر تالکین خلق کرده اند و دنیای ادبیات را لرزانده اند. اثری هم که رولینگ آفریده شاید در زمره جاودانه ترین قصه های پریان باشد. این موضوع که چرا نوجوانان و بچه های این دوره سنی این گونه از خود علاقه نشان می دهند، شاید به دلیلی به جز نیاز انسان ها به تخیل و قدرت های فرا بشری نداشته باشد. کاری که رولینگ به صورتی کاملا حرفه ای آن را صورت داده و با بهره گیری از موجودات اساطیری و افسانه های کهن دنیا کتابش را به اثری دلنشین و لذت بخش تبدیل کرده است. موجوداتی مثل سانتور ها (موجوداتی که نیم تنه انسان، با بدن اسب دارند)، اژدها، ققنوس (موجودی که مرگی برایش نیست و از خاکستر خود دوباره متولد می شود)، گرگ نما (انسانی که در شب 14 ماه، یعنی هنگامی که ماه کامل می شود، به صورت گرگ در می آید و خصلت گرگ ها را از خود بروز می دهد.)، غول ها و … را در قرن 20 و 21 احیا می کند. به آنها هویتی تازه و تعاملی جدید در ارتباط با انسان ها و جادوگران می بخشد و با موجودات جدیدی که خودش به این مجموعه اضافه می کند، دنیایی از جادو و موجودات عجیب و غریب را به خواننده تقدیم می کند!

بین رولینگ و شخص اول داستانش پیوندی عمیق وجود دارد. به طوری که حتی تاریخ تولد هری پاتر و جی کی رولینگ هم یکیست! ارتباطی که در بیشتر اوقات بین نویسنده ها و نقش اصلی داستان هایشان وجود دارد. بعضی معتقدند که موفقیت هری پاتر به دلیل تبلیغات گسترده ای است که برایش صورت گرفته است. در هر صورت چنین کتاب هایی همیشه مورد نیاز جوامع بشری است. باید چنین کتاب هایی باشد تا استعدادهای خفته نویسندگی بیدار شوند و خودشان را دریابند. بقرای مثال خود من (البته این بنده حقیر چیزی نیست که بشود به او نویسنده گفت) اولین بار که قلم به دست گرفتم و متوجه شدم می توانم بنویسم تحت تاثیر کتاب هری پاتر بود. البته از کودکی و نوجوانی به کتاب و کتاب خوانی علاقه داشتم و اگر نشود گفت بهترین، ولی یکی از بهترین انشا نویسان کلاس بودم و همیشه نمره عالی در این درس می گرفتم. اما رسم قدر دانی این است که بگویم رولینگ موجب شد تا به آن چه که واقعا هستم پی ببرم چون که خودم هیچ گاه به طور جدی به این مسئله فکر نکرده بودم.

مجله شوکا می نویسد خانواده رولینگ در کودکی جو به شهر کوچک وینتربورن در حومه بریستول نقل مکان کردند و این باعث شد که آنها با یک خواهر و برادر به نام های ویکی و یان پاتر آشنا شوند. خودش می گوید که من همیشه از این نام خانوادگی خوشم می آمد. این خانواده مجددا پس از ۹ سالگی جو به شهر کوچکی به نام تاتشیل در مجاورت چپستو در جنگل دین مهاجرت کردند. او با موفقیت تحصیل در دبستان را در همین شهر به پایان رساند و وارد دبیرستان جامع وایدین شد. دوران تحصیل در دبیرستان وایدین دوران آرامی بود و جز یکی دو مورد هیچ موفقیت چشمگیری در آن به چشم نمی خورد. او در این سالها دستش موقع بازی نت بال (ورزشی شبیه بسکتبال بین دو تیم ۷ نفره) شکست. بعد از پایان دبیرستان جو به سفارش پدر و مادرش به تحصیل در رشته زبان و ادبیات فرانسه در دانشگاه اگزتر پرداخت. تحصیل در دانشگاه بسیار موفقیت آمیز و پربار بود و جو به زودی دریافت که به راحتی می تواند بر زبان فرانسه تسلط پیدا کند. یک سال هم برای آموزش عملی به پاریس رفت.

بعد از فارغ التحصیلی وی در مکان های مختلف مشغول به کار شد که از آن جمله می توان به دو سال پژوهش در سازمان عفو بین الملل در زمینه نقش حقوق بشر اشاره کرد. او در بیشتر اوقات شغل خسته کننده منشی گری را بر عهده داشت که استعدادهای رولینگ چیزی فراتر از این را می طلبید و به همین دلیل او هیچ گاه بر روی کارش متمرکز نمی شد. زیرا تمام فکر و ذکرش قصه های جدیدی بود که یا داشت قسمت هایی از آن را می نوشت و یا برای شخصیت های داستانش نام انتخاب می کرد، به همین دلیل بارها شغلش را از دست داد. او در بیست و پنج سالگی در اتاق بازرگانی منچستر در مقام یک کارمند ساده مشغول یه کار شد. جوآن در طول مسیرش از لندن به منچستر فرصت را غنیمت می شمرد و به مطالعه کتاب می پرداخت و یا بر روی جدیدترین قصه اش کار می کرد تا این که یک روز قطار دچار نقص فنی شد و هری پاتر و مدرسه جادوگری اش هنگامی که او به گاوهای بیرون قطار خیره مانده بود، در ذهنش جان گرفت. ولی حادثه غم انگیزی برای رولینگ رخ داد و مادرش که از یک سال قبل به بیماری ام.اس مبتلا بود، در سن ۴۵ سالگی درگذشت.

جوآن در سپتامبر سال ۱۹۹۰ به عنوان آموزگار زبان انگلیسی به شهر پورتو در پرتغال رفت و بعد از تدریس به شکل دادن دنیای جادویی اش می پرداخت. جوآن مدت زیادی را سرگرم اختراع اسم های عجیب و غریب برای کتابش بود و او در این کار استاد بود. در همین زمان با یک خبرنگار پرتغالی به نام جرج آراتز آشنا شد و با او ازدواج کرد و در سال ۱۹۹۳ جسیکا را به دنیا آورد. اما چند ماه بعد از همسرش جدا شد و به ادینبورگ برگشت. کار و بچه داری تمام وقتش را می گرفت. در سال ۱۹۹۴ کتاب اول را به پایان رساند و با زحمت فراوان در سال ۱۹۹۶ توانست یک انتشارات را برای چاپ کتابش پیدا کند. او درآمد سالیانه ۲۰۰۰ پوند را برای چاپ کتابش پذیرفت و با درج نامش به صورت جی کی رولینگ بر روی جلد موافقت کرد تا مبادا پسرها به دلیل این که نویسنده کتاب زن است، از خواندن کتاب خودداری کنند. کتاب او در دنیا کولاک کرد و در ژوئن سال ۱۹۹۸ هری پاتر و تالار اسرار را راهی کتاب فروشی ها کرد و هنوز سال تمام نشده بود که زندانی آزکابان از راه رسید. در سال ۲۰۰۰ جام آتش را تمام کرد و کمی بعد از این که امتیاز ساخت فیلم های هری پاتر را به کمپانی وارنر برادرز داد، در سال ۲۰۰۱ اولین فیلم هری پاتر بر پرده های سینما ظاهر شد. و در سال های بعد فیلم های بعدی و کتاب های دیگر از راه رسید.

جوآن رولینگ در سال ۲۰۰۱ با دکتری به نام نیل مورای ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک دختر و پسر است. پسرش در سال ۲۰۰۳ و دخترش در سال ۲۰۰۵ به دنیا آمدند.

اولین باری که کتاب هری پاتر به دست گرفتم از آن هیچ نمی دانستم. فقط از این و آن وصفش را شنیده بودم. خرید آن نیز صرفا به علت کنجکاوی ام در رابطه با جادوی رولینگ بود. در نمایشگاه کتابی که در مدرسه برپا شده بود، آن را خریداری کردم. وقتی کتاب اول را به پایان بردم فکر نمی کردم در آینده تا این حد گرفتارش شوم. اما وقتی که کتاب دوم آن را خواندم متوجه شدم که هری پاتر افسانه ای است که تا ابد می تواند ادامه داشته باشد. یادم می آید که خواندن کتاب چهارم هری پاتر با امتحانات ترم اولم مصادف شده بود. ولی نمی توانستم از خواندنش دست بکشم. شب امتحان دور از چشم پدر و مادرم می نشستم و به جای کتاب درسی آن را می خواندم! پدرم چند بار مچم را گرفت، ولی من دست بردار نبودم! متاسفانه باید بگویم که هری و دوستانش تاثیر بدی روی نمره ها و معدل من گذاشتند و من به شدت دچار افت تحصیلی شدم. ولی من خانم رولینگ را از این بابت نکوهش نمی کنم. مشکل از خودم بود. البته واضح است که هیچ حقی هم در این باره ندارم. اما واژه سرزنش مرا به یاد موضوعی می اندازد که دلم را می خراشد. الآن حال من به دلایلی که برایتان گفتم بسیار نزار است. پس در پست بعدی که درباره کتاب آخر هری پاتر مطلب می نویسم به آن نکته اشاره خواهم کرد.

همین چند لحظه پیش به خودم آمدم. حدودا ۱۰ دقیقه در فکر فرو رفته بودم. کتاب منطق هنوز در دستانم است. یک جمله در آن باعث شد این گونه منقلب بشوم. “روح انسان جاودان است” داشتم با خودم فکر می کردم چگونه این تصدیق را باید اثبات کرد؟ خیلی آسان بود. آن قدر که حتی تصورش را هم نمی کردم. هم اکنون دارم با خود می اندیشم که چرا تا کنون به این موضوع فکر نکرده بودم؟ چرا ما انسان ها به چیزهایی که جلو چشمانمان است دقت نمی کنیم؟ اثبات آن تصدیق آسان بود. زیرا انسان از خداست و روح خدا به انسان ها هستی بخشیده است و چون ازل و ابد برای ذات اقدس الهی معنا ندارد پس روح انسان هم فناناپذیر است. خود خداوند می فرماید : “و نفخت فیه من روحی” یعنی “و از روح خودم در کالبد انسان دمیدم” واقعا این تفکر کوتاه مرا تکان داد. بیخود نیست که می گویند: یک ساعت تفکر بهتر از ۷۰ سال عبادت است. زیرا هیچ عابدی با ۷۰ سال عبادت متوجه چیز جدیدی نمی شود. البته عبادت سر جای خودش٬ ولی دقت کنید که فقط ۱۰ دقیقه فکر کردن چه تاثیراتی دارد. مثل همین حالا و پیشامدی که آن را ذکر کردم. چیزی که من به واسطه اش از خداوند خجالت می کشم این است که خداوند به من بنده اعتماد کرده و مرا اشرف مخلوقات قرار داده و از خودش مرا زنده نموده است. اما من نتوانستم از این امانت خدایی آن گونه که باید و شاید حفاظت کنم. من با نادانی های خودم این لوح پاک خدایی را مکدر نمودم. به نفس شیطانی خود لبخند زدم و دست در دست پلیدی ها نهادم.

خدایا! من می دانم که حتی این روشن شدن تارهای خاموش ذهنم هم از لطف و کرم توست.

ای محتکر به ما تو جــفا می کنی مکن

                                      ظلم و ستم به خلق خدا می کنی مکن

اجناس را شــــبانه به انـــــــبار می بری

                                      آذوقه را به خانه خــــــــفا می کنی مکن

آتش به جــان مردم درمانـــــده می زنی

                                      هشدار زین عمل تو خطا می کنی مکن

این ثــــــروتی که می بری از راه احــتکار

                                      روزی رسد که خــــــرج دوا می کنی مکن

سیم و زرت اگر چه فزون می شود بدان

                                       در کام خلق زهر بــــــــــلا می کنی مکن

عاقـــــــــــل طمع به جیفه دنیا نمی کند

                                        ســنگین گناه خویش چرا می کنی مکن

مال حـــــرام را ز چه رو می خوری مخور

                                       این فعل زشت را به ریـــــا می کنی مکن

دشمن کمین گرفته به ما و تو زین عمل

                                       آبی به آســــــــــیاب سیاه می زنی مکن

نفرین به جان خویش چرا می خری مخر

                                      خود را چرا ز خـــــــلق جدا می کنی مکن

جان هــــــــزار کودک بیــــــــــــــمار زار را

                                      از راه احـــــــــتکار فـــــــــدا می کنی مکن

با اخـــــــــــتفا این هــــــمه آذوقه عاقبت

                                     ما را دچار قحط و غــــــــــلا می کنی مکن

روز جزا ز نامه اعـــــــــمال زشت خویش

                                      شــــرم از خدا و خلق خدا می کنی مکن

خسته و کوفته ساعت ۳ بعد از ظهر همراه دوستم در ایستگاه اتوبوس منتظر تشریف فرمایی اتوبوس بودیم. ما دو روز در هفته یعنی دوشنبه ها و چهارشنبه ها از ساعت ۷ صبح تا ۳ بعد از ظهر در مدرسه کلاس داشتیم. دوره راهنمایی بود. من به دوستم گفتم : “من بلیط ندارم، تو داری یکی به من بدهی؟” آن روز من در مدرسه تمام پول هایم را خرج کرده بودم و حتی یک ریال هم در جیبم نداشتم تا بلیط بخرم و اگر هم داشتم بلیط فروشی باز نبود که بخواهم بخرم. گویا دوستم هم مشکل من را داشت و در جیبش فقط یک سکه ۲۵ تومانی پیدا می شد! به من گفت : “من ۲۵ تومان بیشتر ندارم. تو این را به یکی از کسانی که در ایستگاه منتظرند بده و یک بلیط بگیر. اگر آن شخص پول را در ازای بلیط از تو قبول کرد که آن وقت بلیط مال من است و تو بی بلیط می مانی. ولی اگر شانس بیاوری و طرف پولت را قبول نکند، در آن صورت بلیط مال تو و پول هم مال من! هر دو می توانیم به خانه برویم.” من حرفش را قبول کردم و سکه را از او گرفتم. نزدیک فردی با لباس روحانی که در ایستگاه ایستاده بود رفتم و گفتم : “آقا ببخشید، شما بلیط اضافی دارید به من بدهید؟” ایشان هم دست در جیب خود کرده و یک بلیط به من داد و بعد من هر کاری کردم او پول را نگرفت. پیش دوستم برگشتم و سکه را به او داده و بلیط را در جیب پیراهنم گذاشتم. او گفت : “مثل این که نقشه ام گرفت. کجای کاری که من خودم هم الان چند روز است، همین طوری به خانه می روم. با همین یک سکه ۲۵ تومانی!”

هدف از بیان این حکایت نشان دادن تعصب خیلی از ما ایرانیان روی مسایل مورد نظرمان است. فکر می کنید چرا آقایان Y می گفتند که آن آرایشگاه که چهار خیابان پایین تر است، موها را خوب کوتاه می کند؟ فقط برای این که آن آرایشگاه ظاهری شیک با اسمی مدرن دارد و صاحبش یک جوان شیک پوش و خوش قیافه است. حالا فکر می کنید آن آرایشگاهی که من مد نظرم بود چه طوری است؟ یک آرایشگاه کوچک که یک پیرمرد مهربان در آن مو را اصلاح می کند و مغازه اش تمیز ولی قدیمی است. ولی اگر به من باشد می گویم که مو را خیلی بهتر از آن جوان شیک اصلاح می کند. متاسفانه خیلی از ما ظواهر را می بینیم. زیبایی های ظاهر را می بینیم. این مثل در سیاست عینیت دارد. بعضی از احزاب فکر می کنند که اگر غربی ها پیشرفت کرده اند به خاطر ظاهر تر و تمیزشان است و اگر از نوک انگشتان پا تا فرق سر غربی بشوند می توانند پیشرفت کنند. آنها فکر می کنند پیشرفت کردن فقط و فقط منوط به تغییر قیافه و ظاهر به شیوه غربی هاست. بدتر از همه این که گمان می کنند آن چیزی که غربی ها دارند بهترین چیز است، غافل از این که ما در نزدیکی خودمان در کشور خودمان یکی بهتر از آن را داریم یا می توانیم داشته باشیم.

دوست دارم در گوشه ای از سرزمین خدا و عشق کلبه ای داشته باشم. کلبه ای که در پناه سقف های پوشالی اش بتوانم سوز زمستان و عطش تابستان را تاب بیاورم. کلبه ای کوچک که محبت و عشق از آن به بی کران ها سرک بکشند. دوست دارم روی کلبه ام پلاکی برنجی نصب کنم که رویش نوشته باشد : “ورود به شرط بی ریایی” در محوطه اطراف کلبه ام فضایی دل انگیز داشته باشم که خورشید هر روز صبح پرتوهای پر احساسش را بر آن فرو ریزد و خروسی داشته باشم تا سحرگاهان ندای بیداری سر دهد. دوست دارم در دور دست ها کوه ها را ببینم که چه با وقار و با اقتدار سر به فلک کشیده اند. جلو خانه ام درختان تبریزی با نسیم ملایم به این سو و آن سو بروند. صدای پرطنین و پرشور مرغابی هایم بر وجودم طنین بیندازد. در هوایی که پر از بوی سبزه و چمن است بنشینم و به آسمان آبی پیش رویم بنگرم. روی علف ها دراز بکشم تا ساقه های با طراوتشان صورتم را نوازش کند. جاده ای در کنار کلبه ام داشته باشم که به رهگذرانش خوش آمد بگویم و در لذت خوردن یک استکان چای با آنان شریک شوم. و دوست دارم در کلبه ام وجود پروردگارم را حس کنم. آه که چه لذت بخش است !

ولی آمریکا باز هم شکست خورد. آنها باید بدانند که با وجود چنین رئیس جمهور آگاهی تا ابد شکست خواهند خورد. شاید حالا ایرانیان قدر رئیس جمهور خود را بیشتر بدانند. او کسی است که توانست افکار ۵۰۰ میلیون بیننده تلویزیونی را نسبت به ایران تغییر دهد. فقط با یک سخنرانی کوتاه. دقت کنید، ۵۰۰ میلیون نفر! بیخود نیست که مردم بولیوی در جریان سفر چند روز گذشته آقای احمدی نژاد به بولیوی، در حالی که به طور خودجوش تمام خیابانها را برای استقبال از رئیس جمهور ایران پر کرده بودند، فریاد می زدند : زنده باد ایران!